سوره مبارکه نوح

بسم الله الرحمن الرحیم

«به نام خداوند بخشنده مهربان»

«قضیه ای از حضرت نوح علیه السلام»

إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحاً إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنذِرْ قَوْمَکَ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ (۱)

قطعا ما نوح را به سوی قومش فرستادیم، اینکه قومت را قبل از آنکه عذاب دردناکی به آنها برسد، بترسان. (۱)

قَالَ یَا قَوْمِ إِنِّی لَکُمْ نَذِیرٌ مُّبِینٌ (۲)

نوح گفت: ای قومِ من، قطعا من برای شما ترساننده آشکاری هستم. (۲)

أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِیعُونِ (۳)

اینکه خدا را بندگی کنید و تقوای او را رعایت کنید و مرا اطاعت نمایید. (۳)

یَغْفِرْ لَکُم مِّن ذُنُوبِکُمْ وَیُؤَخِّرْکُمْ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاء لَا یُؤَخَّرُ لَوْ کُنتُمْ تَعْلَمُونَ (۴)

تا بعضی از گناهان شما را ببخشد و اجل شما را تا زمان مقدّر به تأخیر بیندازد. قطعا زمانی که وقتِ مقدّر خدا برسد تأخیر نمی شود، اگر شما می دانستید. (۴)

قَالَ رَبِّ إِنِّی دَعَوْتُ قَوْمِی لَیْلاً وَنَهَاراً (۵)

نوح گفت: پروردگار من، قطعا من شب و روز قومم را دعوت کردم. (۵)

فَلَمْ یَزِدْهُمْ دُعَائِی إِلَّا فِرَاراً (۶)

پس دعوت من جز بر فرارشان چیزی نیفزود. (۶)

وَإِنِّی کُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِی آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِیَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَکْبَرُوا اسْتِکْبَاراً (۷)

و من هر وقت آنها را طلبیدم برای اینکه تو آنها را ببخشی، انگشتها را در گوشهایشان قرار دادند و لباسهای خود را به سر کشیدند و اصرار کردند و هر چه بیشتر تکبّر نمودند. (۷)

ثُمَّ إِنِّی دَعَوْتُهُمْ جِهَاراً (۸)

سپس قطعا من آنها را علنی دعوت کردم. (۸)

ثُمَّ إِنِّی أَعْلَنتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَاراً (۹)

سپس من به آنها اعلام نمودم و در خلوت و پنهانی به آنها گفتم. (۹)

فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّکُمْ إِنَّهُ کَانَ غَفَّاراً (۱۰)

پس گفتم: طلب بخشش کنید از پروردگارتان، قطعا او بسیار آمرزنده است. (۱۰)

یُرْسِلِ السَّمَاء عَلَیْکُم مِّدْرَاراً (۱۱)

تا از آسمان بر شما پی در پی باران بفرستد. (۱۱)

وَیُمْدِدْکُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِینَ وَیَجْعَل لَّکُمْ جَنَّاتٍ وَیَجْعَل لَّکُمْ أَنْهَاراً (۱۲)

و بوسیله اموال و فرزندان شما را کمک کند و برای شما بهشتهائی قرار دهد و برایتان نهرهائی قرار بدهد. (۱۲)

مَّا لَکُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَاراً (۱۳)

شما را چه شده که برای خدا عظمت و وقاری در نظر نمی گیرید. (۱۳)

وَقَدْ خَلَقَکُمْ أَطْوَاراً (۱۴)

و حال اینکه شما را قطعا در مراحل مختلف خلق کرده است. (۱۴)

أَلَمْ تَرَوْا کَیْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقاً (۱۵)

آیا نمی بینید چگونه خدا هفت آسمان را طبقه طبقه آفریده است؟ (۱۵)

وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِیهِنَّ نُوراً وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجاً (۱۶)

و ماه را در این آسمانها نوری و خورشید را چراغ فروزانی قرار داده است. (۱۶)

وَاللَّهُ أَنبَتَکُم مِّنَ الْأَرْضِ نَبَاتاً (۱۷)

و خدا شما را از زمین مانند گیاهی رویانده است. (۱۷)

ثُمَّ یُعِیدُکُمْ فِیهَا وَیُخْرِجُکُمْ إِخْرَاجاً (۱۸)

سپس شما را در زمین بر می گرداند و شما را بار دیگر از زمین کاملاً خارج می کند. (۱۸)

وَاللَّهُ جَعَلَ لَکُمُ الْأَرْضَ بِسَاطاً (۱۹)

و خدا برای شما زمین را پهن قرار داده است. (۱۹)

لِتَسْلُکُوا مِنْهَا سُبُلاً فِجَاجاً (۲۰)

تا از راهها و درّه های آن بگذرید. (۲۰)

قَالَ نُوحٌ رَّبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِی وَاتَّبَعُوا مَن لَّمْ یَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَاراً (۲۱)

نوح عرض کرد: پروردگار من، قطعا آنها نافرمانی مرا کردند و از کسی پیروی نمودند که مال و اولادش جز خسارت چیزی بر آنها زیاد نکرد. (۲۱)

وَمَکَرُوا مَکْراً کُبَّاراً (۲۲)

و حیله و مکر بزرگی به کار انداختند. (۲۲)

وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَکُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدّاً وَلَا سُوَاعاً وَلَا یَغُوثَ وَیَعُوقَ وَنَسْراً (۲۳)

و گفتند: خدایانتان را ترک نکنید و «ود» و «سواع» و «یغوث» و «یعوق» و «نسر» را حتما وانگذارید. (۲۳)

وَقَدْ أَضَلُّوا کَثِیراً وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا ضَلَالاً (۲۴)

و قطعا بسیاری را گمراه کردند و (خدایا) برای ستمگران جز گمراهی چیزی زیاد نکن. (۲۴)

مِمَّا خَطِیئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَاراً فَلَمْ یَجِدُوا لَهُم مِّن دُونِ اللَّهِ أَنصَاراً (۲۵)

بالاخره به خاطر خطاهایشان غرق شدند و در آتش داخل شدند و غیر از خدا یار و یاوری برای خود نیافتند. (۲۵)

وَقَالَ نُوحٌ رَّبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْکَافِرِینَ دَیَّاراً (۲۶)

و نوح گفت: پروردگارِ من، روی زمین احدی از کفّار را باقی نگذار. (۲۶)

إِنَّکَ إِن تَذَرْهُمْ یُضِلُّوا عِبَادَکَ وَلَا یَلِدُوا إِلَّا فَاجِراً کَفَّاراً (۲۷)

قطعا تو اگر آنها را بگذاری، بندگانت را گمراه می کنند و اولادی جز فاجر و کافر بوجود نمی آورند. (۲۷)

رَبِّ اغْفِرْ لِی وَلِوَالِدَیَّ وَلِمَن دَخَلَ بَیْتِیَ مُؤْمِناً وَلِلْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِینَ إِلَّا تَبَاراً (۲۸)

پروردگار من، مرا و پدر و مادرم را و کسی که در خانه من وارد می شود و مؤمن باشد، بیامرز و همچنین مردان مؤمن و زنان مؤمن را ببخش و برای ظالمین جز هلاکت چیزی زیاد نفرما. (۲۸)

برداشت از آیات ۲۸ – ۱

استقامت در تبلیغ

سالک الی اللّه باید از سوره نوح پندهای زیر را دریافت کند:

۱  –  قبل از آن  که خدای تعالی او را به عذاب دردناکی مبتلا نماید از گناه دوری کند و به آن آلوده نگردد.

۲  –  بنده رسمی خدا باشد و تقوای الهی را رعایت کند و از انبیاء اطاعت نماید.

۳  –  آمرزش پروردگار را بخواهد و توبه و استغفار را تأخیر نیندازد.

۴  –  کوشش کند که با استقامت کامل اقوام و خویشاوندان خود را هر چند آنها سرسخت باشند به سوی خدا دعوت کند و شکایت متکبرین را به خدای تعالی عرضه نماید.

۵  –  مردم را به سوی طلب مغفرت خدای غفار دعوت کند و به آنها بگوید که اگر می خواهید نعمتهای آسمان بر شما فرو بریزد و خدا به وسیله اموال و فرزندانتان کمکتان کند و بهشت و آن چه از نعمتها در قیامت هست به شما عنایت کند از خدا طلب بخشش کنید و به سوی او برگردید.

۶  –  به مردم بگوید که چرا برای خدا عظمت و وقری قائل نیستید و نعمتهای الهی و عظمت پرودرگار را به آنها تذکر دهد و با کمال استقامت به نصیحت مردم بپردازد و خود را امام المتقین قرار دهد.

۷  –  از بت پرستی و بت و شرک مردم را بترساند و تا می تواند نگذارد که آنها از توحید سرپیچی کنند.

۸  –  زود از رحمت خدا مأیوس نشود و همیشه دل به کمک های الهی بسته باشد.

۹  –  در آخر با دعا و نیایش در خانه خدا بگوید «خدایا مرا بیامرز، پدر ومادرم را بیامرز و کسی که از مؤمنین وارد منزل من می شوند آن را هم بیامرز و به طور کلی مؤمنین و مؤمنات را ببخش و برای ظالمین هلاکت را منظور بفرما».

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *