سوره مبارکه قیامه

بسم الله الرحمن الرحیم

«به نام خداوند بخشنده مهربان»

«زنده شدن با بدن خاکی در روز قیامت»

لَا أُقْسِمُ بِیَوْمِ الْقِیَامَهِ (۱)

نه، قسم می خورم به روز قیامت. (۱)

وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَهِ (۲)

و نه، قسم می خورم به نفس بسیار ملامت کننده. (۲)

أَیَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّن نَجْمَعَ عِظَامَهُ (۳)

آیا انسان گمان می کند که ما هرگز استخوانهایش را جمع نمی کنیم؟ (۳)

بَلَى قَادِرِینَ عَلَى أَن نُّسَوِّیَ بَنَانَهُ (۴)

بلکه قادریم بر آنکه سر انگشتانش را مرتّب کنیم. (۴)

بَلْ یُرِیدُ الْإِنسَانُ لِیَفْجُرَ أَمَامَهُ (۵)

بلکه انسان می خواهد در تمام عمری که در پیش دارد، گناه کند. (۵)

یَسْأَلُ أَیَّانَ یَوْمُ الْقِیَامَهِ (۶)

می پرسد: روز قیامت کی خواهد شد؟ (۶)

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ (۷)

وقتی که چشم خیره شود. (۷)

وَخَسَفَ الْقَمَرُ (۸)

و ماه تیره شود. (۸)

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ (۹)

و خورشید و ماه با هم جمع شوند. (۹)

یَقُولُ الْإِنسَانُ یَوْمَئِذٍ أَیْنَ الْمَفَرُّ (۱۰)

در آن روز انسان می گوید: راه فرار کجا است؟ (۱۰)

کَلَّا لَا وَزَرَ (۱۱)

هرگز راه فراری وجود ندارد. (۱۱)

إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ (۱۲)

آن روز محل استقرار فقط نزد پروردگار تو است. (۱۲)

یُنَبَّأُ الْإِنسَانُ یَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ (۱۳)

آن روز انسان به آنچه در گذشته کرده و بعد انجام داده، با خبر می شود. (۱۳)

«هر انسانی به اعمال خود آگاه است»

بَلِ الْإِنسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِیرَهٌ (۱۴)

بلکه انسان بر نفس خودش بینا است. (۱۴)

وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِیرَهُ (۱۵)

و اگر چه برای خود عذرهائی درست کند. (۱۵)

«در خواندن قرآن عجله نکن»

لَا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ (۱۶)

زبانت را برای عجله کردن به خواندن قرآن حرکت نده. (۱۶)

إِنَّ عَلَیْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ (۱۷)

قطعا جمع کردن و خواندن قرآن بر عهده ما است. (۱۷)

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ (۱۸)

پس وقتی که ما قرآن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن. (۱۸)

ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا بَیَانَهُ (۱۹)

سپس بیان آن قرآن بر عهده ما است. (۱۹)

برداشت از آیات ۱۹ – ۱۴

نفس انسان

سالک الی اللّه باید بداند که خدای تعالی نفس انسان را بینا به خوبیها و بدی ها قرار داده و آیات قرآن از جانب خدا میزان برای آن است پس باید از آن پیروی کند. زیرا کلام پروردگار به هیچ وجه توأم با خطا و اشتباه نیست و در تفسیر قرآن از چهار چوبه کلام معصومین علیهم السلام تجاوز نکند.

«سکرات موت و قیامت»

کَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَهَ (۲۰)

هرگز، بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید. (۲۰)

وَتَذَرُونَ الْآخِرَهَ (۲۱)

و آخرت را وا می گذارید. (۲۱)

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَّاضِرَهٌ (۲۲)

صورتهائی در آن روز مسرور است. (۲۲)

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَهٌ (۲۳)

به پروردگارش نگاه می کند. (۲۳)

وَوُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ بَاسِرَهٌ (۲۴)

و صورتهائی در آن روز درهم کشیده است. (۲۴)

تَظُنُّ أَن یُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَهٌ (۲۵)

چون می داند که کاری کمرشکن با او می کنند. (۲۵)

کَلَّا إِذَا بَلَغَتْ التَّرَاقِیَ (۲۶)

هرگز، وقتی که جان به گلوگاه برسد. (۲۶)

وَقِیلَ مَنْ رَاقٍ (۲۷)

و گفته شود: چه کسی نجات می دهد؟ (۲۷)

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ (۲۸)

و گمان کند که قطعا فراق حاصل شده. (۲۸)

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ (۲۹)

و ساق پاها به هم بپیچد. (۲۹)

إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ (۳۰)

در آن روز همه مسیرها به سوی پروردگارت خواهد بود. (۳۰)

«خطاب به ابوجهل»

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى (۳۱)

او هرگز تصدیق نکرد و نماز نخواند. (۳۱)

وَلَکِن کَذَّبَ وَتَوَلَّى (۳۲)

ولی تکذیب کرد و پشت نمود. (۳۲)

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ یَتَمَطَّى (۳۳)

سپس به طرف خانواده اش با تکبّر رفت. (۳۳)

أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى (۳۴)

 (عذاب) برای تو سزاوارتر است، پس سزاوارتر است. (۳۴)

ثُمَّ أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى (۳۵)

سپس عذاب برای تو شایسته تر است، پس شایسته تر است. (۳۵)

«انسان بیهوده رها نشده است»

أَیَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن یُتْرَکَ سُدًى (۳۶)

آیا انسان گمان می کند که بی ارزش رها شده است؟ (۳۶)

أَلَمْ یَکُ نُطْفَهً مِّن مَّنِیٍّ یُمْنَى (۳۷)

آیا نطفه ای از منی که ریخته می شود نبوده است؟ (۳۷)

ثُمَّ کَانَ عَلَقَهً فَخَلَقَ فَسَوَّى (۳۸)

سپس علقه بوده، پس خدا او را موزون خلق کرده است. (۳۸)

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَیْنِ الذَّکَرَ وَالْأُنثَى (۳۹)

و از او دو زوج مرد و زن قرار داده است. (۳۹)

أَلَیْسَ ذَلِکَ بِقَادِرٍ عَلَى أَن یُحْیِیَ الْمَوْتَى (۴۰)

آیا آن قادر نیست که مرده ها را زنده کند؟ (۴۰)

برداشت از آیات ۴۰ – ۳۶

انسان بی ارزش نیست

سالک الی اللّه باید بداند که خدای تعالی او را از نطفه خلق کرد سپس او را به صورت علقه در آورده و بعد او را انسانی آفریده است پس او را به حال خود وانمی گذارد و بیهوده و بی ارزش او را قرار نمی دهد.

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *