سوره مبارکه روم

بسم الله الرحمن الرحیم

«به نام خداوند بخشنده مهربان»

«مغلوب شدن رومیها»

الم (۱) 

الم (۱)

غُلِبَتِ الرُّومُ (۲)

روم مغلوب شد. (۲)

فِی أَدْنَى الْأَرْضِ وَهُم مِّن بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَیَغْلِبُونَ (۳)

در نزدیک ترین سرزمین و آنها بعد از مغلوب شدنشان به زودی غلبه می کنند. (۳)

فِی بِضْعِ سِنِینَ لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَیَوْمَئِذٍ یَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ (۴)

در مدّت چند سال. همه کار از قبل و بعد در دست خدا است و در آن روز مؤمنین خوشحال می شوند. (۴)

بِنَصْرِ اللَّهِ یَنصُرُ مَن یَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِیزُ الرَّحِیمُ (۵)‏

به خاطر یاری خدا که او هر که را بخواهد، یاری می کند و او عزیز مهربانی است. (۵)

وَعْدَ اللَّهِ لَا یُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ (۶) 

وعده خدا است که خدا وعده اش را تخلّف نمی کند، ولی اکثر مردم نمی دانند.(۶)

یَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ الْحَیَاهِ الدُّنْیَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَهِ هُمْ غَافِلُونَ (۷) 

مردم فقط ظاهری از زندگی دنیا را می دانند و آنها از آخرت غافلند. (۷)

«اهمیت تفکر در خلقت»

أَوَلَمْ یَتَفَکَّرُوا فِی أَنفُسِهِمْ مَا خَلَقَ اللَّهُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ وَمَا بَیْنَهُمَا إِلَّا بِالْحَقِّ وَأَجَلٍ مُّسَمًّى وَإِنَّ کَثِیراً مِّنَ النَّاسِ بِلِقَاء رَبِّهِمْ لَکَافِرُونَ (۸) 

آیا چرا در وجود خود تفکر نمی کنند؟ خدا آسمانها و زمین و آنچه در بین اینها است، جز به حقّ و برای زمان معینی خلق نفرموده و قطعا بیشتر مردم به دیدار پروردگارشان کافرند. (۸)

«سیر و سفر در زمین»

أَوَلَمْ یَسِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَیَنظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَهُ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ کَانُوا أَشَدَّ مِنْهُمْ قُوَّهً وَأَثَارُوا الْأَرْضَ وَعَمَرُوهَا أَکْثَرَ مِمَّا عَمَرُوهَا وَجَاءتْهُمْ رُسُلُهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَمَا کَانَ اللَّهُ لِیَظْلِمَهُمْ وَلَکِن کَانُوا أَنفُسَهُمْ یَظْلِمُونَ (۹) 

آیا چرا در زمین سیر نمی کنند که ببینند عاقبت کسانی که قبل از آنها بوده اند، چگونه است؟ آنها از این مردم قدرتشان بیشتر و زمین را شخم کرده و آبادش نموده و آبادیهاشان در زمین از آنچه اینها آباد می کنند، بیشتر بوده است. و پیامبرانشان با دلایل واقعی برای آنها آمدند. پس خدا این چنین نبوده است که به آنها ظلم کند. ولی خود آنها به خود ظلم کرده اند. (۹)

«عاقبت گناهکاران»

ثُمَّ کَانَ عَاقِبَهَ الَّذِینَ أَسَاؤُوا السُّوأَى أَن کَذَّبُوا بِآیَاتِ اللَّهِ وَکَانُوا بِهَا یَسْتَهْزِئُون (۱۰) 

سپس عاقبت کسانی که کارهای بدی انجام می دهند، این است که نشانه های خدا را تکذیب می کنند و آنها آن نشانه ها را مسخره می نمایند.(۱۰)

برداشت از آیات ۱۰ – ۸

اعمال نیک

سالک الی اللّه باید این اعمال را انجام دهد:

۱  –  در وجود خود و در آنچه خدا در آسمانها و زمین و آن چه بین آنها است خلق کرده که جز حق و حقیقت چیزی نیست، تفکر کند.

۲  –  جزء اکثریت مردمی که به ملاقات خدای تعالی کافرند نباشد.

۳  –  سیر و سفر در روی زمین بکند و ببیند عاقبت کسانی که قبل از او بوده اند با این که قوی تر و اثراتشان در روی زمین بیشتر و عمرشان طولانی تر بوده و پیامبرانشان آنها را موعظه کرده اند ولی آنها به دستورات آنها عمل نکرده اند، چگونه بوده است.

۴  –  بداند که نتیجه کارهای بد تکذیب آیات الهی است و در عاقبت آیات الهی را مسخره می کند.

اللَّهُ یَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ ثُمَّ إِلَیْهِ تُرْجَعُونَ (۱۱)

خدا خلقت را شروع می کند، سپس آن را به حال اوّل برمی گرداند، و بعد به سوی او برگردانده می شوید. (۱۱)

«روز قیامت»

وَیَوْمَ تَقُومُ السَّاعَهُ یُبْلِسُ الْمُجْرِمُونَ (۱۲) 

و روزی که قیامت بر پا می شود، گنهکاران ناامید می گردند. (۱۲)

وَلَمْ یَکُن لَّهُم مِّن شُرَکَائِهِمْ شُفَعَاء وَکَانُوا بِشُرَکَائِهِمْ کَافِرِینَ (۱۳)

و برای آنها از بتهایشان شفیعی نمی باشد و آنها به بتهایشان کافرند. (۱۳)

وَیَوْمَ تَقُومُ السَّاعَهُ یَوْمَئِذٍ یَتَفَرَّقُونَ (۱۴)

و روزی که قیامت بر پا می شود، آن روز آنها از یکدیگر جدا می شوند. (۱۴)

فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَهُمْ فِی رَوْضَهٍ یُحْبَرُونَ (۱۵)‏

پس کسانی که ایمان آورده و عمل شایسته انجام داده اند، آنها در باغی از بهشت شاد و مسرور می گردند. (۱۵)

وَأَمَّا الَّذِینَ کَفَرُوا وَکَذَّبُوا بِآیَاتِنَا وَلِقَاء الْآخِرَهِ فَأُوْلَئِکَ فِی الْعَذَابِ مُحْضَرُونَ (۱۶)

و امّا کسانی که کافر شده اند و آیات ما و دیدار آخرت را تکذیب کرده اند، پس آنها برای عذاب احضار می گردند. (۱۶)

«حمد و تسبیح پروردگار»

فَسُبْحَانَ اللَّهِ حِینَ تُمْسُونَ وَحِینَ تُصْبِحُونَ (۱۷) 

پس منزّه است خدا وقتی که شب می کنید و هنگامی که صبح می نمائید. (۱۷)

وَلَهُ الْحَمْدُ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَعَشِیّاً وَحِینَ تُظْهِرُونَ (۱۸) 

و برای او حمد و سپاس در آسمانها و زمین و شب و وقتی که ظهر می کنید، می باشد. (۱۸)

«خدا زنده را از مرده بیرون می آورد»

یُخْرِجُ الْحَیَّ مِنَ الْمَیِّتِ وَیُخْرِجُ الْمَیِّتَ مِنَ الْحَیِّ وَیُحْیِی الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَکَذَلِکَ تُخْرَجُونَ (۱۹)

خدا زنده را از مرده و مرده را از زنده بیرون می آورد و زمین را بعد از آنکه مرده بود، زنده می کند و این چنین (شما در قیامت) بیرون آورده می شوید. (۱۹)

«خلقت بدن انسان»

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَکُم مِّن تُرَابٍ ثُمَّ إِذَا أَنتُم بَشَرٌ تَنتَشِرُونَ (۲۰) 

و از نشانه های خدا این است که شما را از خاک خلق فرمود، سپس ناگهان شما بشری شدید که در روی زمین پراکنده گردیدید. (۲۰)

«محبّت و مهربانی بین زن و شوهر»

وَمِنْ آیَاتِهِ أَنْ خَلَقَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجاً لِّتَسْکُنُوا إِلَیْهَا وَجَعَلَ بَیْنَکُم مَّوَدَّهً وَرَحْمَهً إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَتَفَکَّرُونَ (۲۱)

و از نشانه های او این است که برای شما از جنس خودتان همسرانی که در کنار آنها آرامش بگیرید، خلق فرمود و بین شما محبّت و مهربانی را قرار داد. قطعا در آن نشانه هائی است برای مردمی که تفکر می کنند. (۲۱)

«اختلاف زبانها و رنگها»

وَمِنْ آیَاتِهِ خَلْقُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافُ أَلْسِنَتِکُمْ وَأَلْوَانِکُمْ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّلْعَالِمِینَ (۲۲) 

و از نشانه های خدا خلقت آسمانها و زمین و اختلاف زبانهای شما و رنگهای شما است. قطعا در آن برای دانشمندان نشانه هائی است. (۲۲)

«خواب شب و روز»

وَمِنْ آیَاتِهِ مَنَامُکُم بِاللَّیْلِ وَالنَّهَارِ وَابْتِغَاؤُکُم مِّن فَضْلِهِ إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَسْمَعُونَ (۲۳)

و از نشانه های خدا خواب شما در شب و روز و کوشش شما برای بهره گیری از فضل پروردگار است. قطعا در آن نشانه هائی است برای مردمی که شنوایند. (۲۳)

«نزول باران از آسمان»

وَمِنْ آیَاتِهِ یُرِیکُمُ الْبَرْقَ خَوْفاً وَطَمَعاً وَیُنَزِّلُ مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَیُحْیِی بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ فِی ذَلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۲۴)‏

و از نشانه های خدا این است که برق را در حالی که مایه ترس و مایه امید است، به شما نشان می دهد و از آسمان آب نازل می کند. پس بوسیله آن آب، زمین را بعد از آنکه مرده بود، زنده می کند. که در آن نشانه هائی است برای مردمی که تعقّل می کنند. (۲۴)

«آسمان و زمین به فرمان خدا برپا است»

وَمِنْ آیَاتِهِ أَن تَقُومَ السَّمَاء وَالْأَرْضُ بِأَمْرِهِ ثُمَّ إِذَا دَعَاکُمْ دَعْوَهً مِّنَ الْأَرْضِ إِذَا أَنتُمْ تَخْرُجُونَ (۲۵) 

و از نشانه های خدا این است که آسمان و زمین به امر او برپا است. سپس وقتی که شما را از زمین دعوت می کند، ناگهان همه تان از زمین بیرون می آیید. (۲۵)

وَلَهُ مَن فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ کُلٌّ لَّهُ قَانِتُونَ (۲۶)

و هر کسی که در آسمانها و زمین است، مال خدا است. همه در مقابل او خاضع اند. (۲۶)

«برای خدا مَثَل اعلائی است»

وَهُوَ الَّذِی یَبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یُعِیدُهُ وَهُوَ أَهْوَنُ عَلَیْهِ ۚ وَلَهُ الْمَثَلُ الْأَعْلَىٰ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۚ وَهُوَ الْعَزِیزُ الْحَکِیمُ (۲۷)

و او کسی است که خلقت را آغاز می کند، سپس آن را بر می گرداند و این کار برای او آسان تر است و برای او مَثَل اعلائی در آسمانها و زمین است و او عزیز حکیمی است. (۲۷)

«مثالی از زندگی انسانها»

ضَرَبَ لَکُم مَّثَلًا مِّنْ أَنفُسِکُمْ ۖ هَل لَّکُم مِّن مَّا مَلَکَتْ أَیْمَانُکُم مِّن شُرَکَاءَ فِی مَا رَزَقْنَاکُمْ فَأَنتُمْ فِیهِ سَوَاءٌ تَخَافُونَهُمْ کَخِیفَتِکُمْ أَنفُسَکُمْ ۚ کَذَٰلِکَ نُفَصِّلُ الْآیَاتِ لِقَوْمٍ یَعْقِلُونَ (۲۸)

خدا برای شما مثلی از خودتان زده است. آیا بردگان شما در روزیهائی که ما به شما داده ایم شریک شمایند، آنچنان که شما در آن با هم مساوی باشید که بترسید برای آنها همان طوری که برای خود می ترسید. این چنین ما آیات خود را برای مردمی که تعقّل می کنند، توضیح می دهیم. (۲۸)

«ظالمین از هوای نفس خود پیروی می کنند»

بَلِ اتَّبَعَ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَهْوَاءَهُم بِغَیْرِ عِلْمٍ ۖ فَمَن یَهْدِی مَنْ أَضَلَّ اللَّهُ ۖ وَمَا لَهُم مِّن نَّاصِرِینَ (۲۹)

بلکه کسانی که ستمگرند، از هوای نفس خود بدون داشتن علمی پیروی می کنند. پس چه کسی می تواند کسی را که خدا گمراه کرده، هدایت کند؟ و برای آنها یاوری نخواهد بود. (۲۹)

«دین خدا فطری است»

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا ۚ فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا ۚ لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ۚ ذَٰلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَٰکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ (۳۰)

پس روی خود را برای دین خالص، مستقیم نگهدار. فطرتی است که خدا انسان را بر آن خلق کرده است. هیچ تغییری برای خلقت خدا نیست. آن دین پا برجائی است، ولی اکثر مردم نمی دانند. (۳۰)

مُنِیبِینَ إِلَیْهِ وَاتَّقُوهُ وَأَقِیمُوا الصَّلَاهَ وَلَا تَکُونُوا مِنَ الْمُشْرِکِینَ (۳۱)

در حالی است که شما بازگشت کننده به سوی او هستید و تقوای او را داشته باشید و نماز را برپا بدارید و از مشرکین نباشید. (۳۱)

«هر جمعیتی به آنچه دارد خوشحال است»

مِنَ الَّذِینَ فَرَّقُوا دِینَهُمْ وَکَانُوا شِیَعًا ۖ کُلُّ حِزْبٍ بِمَا لَدَیْهِمْ فَرِحُونَ (۳۲)

از کسانی که دین خود را از هم جدا کردند و به دسته های مختلف تقسیم شدند (نباشید). هر جمعیتی به آنچه نزد آنها است، خوشحالند. (۳۲)

«در وقت فشار، انسان به سوی خدا می رود»

وَإِذَا مَسَّ النَّاسَ ضُرٌّ دَعَوْا رَبَّهُم مُّنِیبِینَ إِلَیْهِ ثُمَّ إِذَا أَذَاقَهُم مِّنْهُ رَحْمَهً إِذَا فَرِیقٌ مِّنْهُم بِرَبِّهِمْ یُشْرِکُونَ (۳۳)

و زمانی که به انسان ضرری می رسد، پروردگارشان را می خوانند و با تضرّع به سوی او بر می گردند. سپس وقتی که از جانب پروردگارشان مهربانی را به آنها می چشاند، ناگهان جمعی از آنها به پروردگارشان مشرک می شوند. (۳۳)

لِیَکْفُرُوا بِمَا آتَیْنَاهُمْ ۚ فَتَمَتَّعُوا فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ (۳۴)

تا نعمتهائی را که ما به آنها عنایت کرده ایم کفران کنند و از آن نعمتها استفاده نمائید، پس به زودی خواهید دانست. (۳۴)

برداشت از آیات ۳۴ – ۲۹

مسائلی که باید توجّه شود

سالک الی اللّه باید دقیقا به مسائل زیر توجّه کند:

۱  –  باید از هوای نفس بدون علم پیروی نکند و کارهایی را که می کند، باید با تحقیق و اطمینان به صحّت و درستی آن باشد.

۲  –  دینش را طبق فطرتی که خدای تعالی در عالم ارواح او را تربیت کرده قرار دهد.

۳  –  در مقابل پروردگارش دائما انابه کند.

۴  –  حدود الهی را رعایت کند و تقوی داشته باشد.

۵  –  نماز بخواند که اگر اقامه نماز نکند، جزء مشرکین خواهد بود.

۶  –  در دین خدا تفرقه نیندازد و به آن چه روی ندانستگی متمسّک شده است، خوشحال نباشد.

۷  –  همیشه به یاد خدا باشد و تنها وقتی که ضرری به او می رسد به در خانه خدا نرود، بلکه همیشه خود را در محضر پروردگار بداند.

۸  –  نعمتهای الهی را کفران نکند و بلکه از آن نعمتها استفاده نماید.

أَمْ أَنزَلْنَا عَلَیْهِمْ سُلْطَانًا فَهُوَ یَتَکَلَّمُ بِمَا کَانُوا بِهِ یُشْرِکُونَ (۳۵)

یا ما بر آنها قدرت تسلّطی را نازل کردیم، پس او سخن می گوید به آنچه که آنها به آن شرک ورزیده اند. (۳۵)

وَإِذَا أَذَقْنَا النَّاسَ رَحْمَهً فَرِحُوا بِهَا ۖ وَإِن تُصِبْهُمْ سَیِّئَهٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَیْدِیهِمْ إِذَا هُمْ یَقْنَطُونَ (۳۶)

و زمانی که مهربانی خود را به مردم می چشانیم، به آن خوشحال می شوند و اگر به آنها به خاطر آنچه که پیش فرستاده اند بدی برسد، ناگهان آنها مأیوس می گردند. (۳۶)

برداشت از آیه ۳۶

یأس از رحمت خدا

سالک الی اللّه باید از هر گونه افراط و تفریط خودداری کند و بداند هر چه به او می رسد از جانب خدا است. اگر مهربانی از جانب خدا به او رسید امیدوار و خوشحال شود، اگر بدی به او رسید بداند که به خاطر بدیهایی است که کرده است ولی از رحمت خدا مأیوس نشود و بلکه خوشحال باشد که خدای تعالی به این وسیله بدیهای او را جبران می کند.

«خدا روزی را برای هر که بخواهد زیاد می کند»

أَوَلَمْ یَرَوْا أَنَّ اللَّهَ یَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن یَشَاءُ وَیَقْدِرُ ۚ إِنَّ فِی ذَٰلِکَ لَآیَاتٍ لِّقَوْمٍ یُؤْمِنُونَ (۳۷)

آیا ندیده اند که قطعا خدا روزی را برای هر که بخواهد وسعت می دهد و برای هر که بخواهد تنگ می کند؟ قطعا در آن نشانه هائی است برای مردمی که ایمان بیاورند. (۳۷)

«حقوق خویشاوندان را بپردازید»

فَآتِ ذَا الْقُرْبَىٰ حَقَّهُ وَالْمِسْکِینَ وَابْنَ السَّبِیلِ ۚ ذَٰلِکَ خَیْرٌ لِّلَّذِینَ یُرِیدُونَ وَجْهَ اللَّهِ ۖ وَأُولَٰئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ (۳۸)

پس حقّ خویشاوند و مسکین و در راه مانده را بده. آن برای کسانی که رضایت خدا را می طلبند، بهتر است و اینها هستند که رستگارند. (۳۸)

برداشت از آیات ۳۸ – ۳۷

وسعت رزق

سالک الی اللّه باید بداند که خدای تعالی روزی اهل تقوی و کسانی را که دوست می دارد زیاد می کند و به قدر کفاف به آنها عنایت می کند. این نشانه لطف خدا است برای مردم با ایمان.

سالک الی اللّه باید حقوق خویشاوندان و درماندگان و در راه ماندگان را بپردازد، اگر می خواهد به کمالات و رستگاری و ملاقات با خدا برسد.

«ربا مایه زیادی مال نمی شود»

وَمَا آتَیْتُم مِّن رِّبًا لِّیَرْبُوَ فِی أَمْوَالِ النَّاسِ فَلَا یَرْبُو عِندَ اللَّهِ ۖ وَمَا آتَیْتُم مِّن زَکَاهٍ تُرِیدُونَ وَجْهَ اللَّهِ فَأُولَٰئِکَ هُمُ الْمُضْعِفُونَ (۳۹)

و آنچه از ربا می دهید برای آنکه اموال مردم را زیاد کنید، پس در نزد خدا چیزی افزوده نمی شود. ولی آنچه از زکات می پردازید و رضایت پروردگار را می خواهید، اینها همان کسانی هستند که مضاعف می کنند. (۳۹)

«خدا انسان را خلق کرده و به او روزی داده است»

اللَّهُ الَّذِی خَلَقَکُمْ ثُمَّ رَزَقَکُمْ ثُمَّ یُمِیتُکُمْ ثُمَّ یُحْیِیکُمْ ۖ هَلْ مِن شُرَکَائِکُم مَّن یَفْعَلُ مِن ذَٰلِکُم مِّن شَیْءٍ ۚ سُبْحَانَهُ وَتَعَالَىٰ عَمَّا یُشْرِکُونَ (۴۰)

خدا کسی است که شما را خلق کرده، سپس روزیتان داده و سپس می میراندتان و سپس زنده تان می کند. آیا از بتهای شما (که شریک خدا قرارشان داده اید) کسی هست که چیزی از این کارها را انجام دهد؟ منزّه است خدا و برتر است از آنچه شریک برای او قرار می دهند. (۴۰)

«فساد در دریا و خشکی ظاهر شده»

ظَهَرَ الْفَسَادُ فِی الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا کَسَبَتْ أَیْدِی النَّاسِ لِیُذِیقَهُم بَعْضَ الَّذِی عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ یَرْجِعُونَ (۴۱)

در دریا و خشکی به خاطر آنچه مردم کرده اند فساد ظاهر شده، برای آنکه به آنها خدا بچشاند بعضی از آنچه را که عمل کرده اند. شاید آنها به طرف حقّ برگردند.(۴۱)

«دستور سیر و سفر»

قُلْ سِیرُوا فِی الْأَرْضِ فَانظُرُوا کَیْفَ کَانَ عَاقِبَهُ الَّذِینَ مِن قَبْلُ ۚ کَانَ أَکْثَرُهُم مُّشْرِکِینَ (۴۲)

بگو: در زمین سیر و سفر کنید. پس با دقّت ببینید عاقبت کسانی را که قبلاً بوده اند، چگونه بوده است، اکثر آنها مشرک بوده اند. (۴۲)

برداشت از آیات ۴۲ – ۴۱

ظهور امام زمان علیه السلام

سالک الی اللّه باید برای ظهور حضرت بقیه اللّه ارواحنا فداه دعا کند و فکر نکند که اگر دنیا فاسد شود امام زمانش زودتر می آید، بلکه اگر مردم آمادگی بیشتری برای پذیرش عدل و داد پیدا کنند و ظلم و جور از ناحیه قدرتمندان در زمین و دریا زیاد شود امام عصر ارواحنا فداه برای نجات مستضعفین زودتر ظهور می کند.

سالک الی اللّه باید در روی زمین سیر و سفر کند تا عاقبت کسانی که قبلاً بوده و بیشترشان مشرک بوده اند را ببیند چه شده است.

«دین و آیین مستقیم»

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ الْقَیِّمِ مِن قَبْلِ أَن یَأْتِیَ یَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِ ۖ یَوْمَئِذٍ یَصَّدَّعُونَ (۴۳)

دین و آیین پابرجا را در مقابل خود قبل از آنکه روزی بیاید که هیچ بازگشتی از جانب خدا برای آن نیست، قرار بده. در آن روز آنها به گروههائی تقسیم می شوند.(۴۳)

مَن کَفَرَ فَعَلَیْهِ کُفْرُهُ ۖ وَمَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِأَنفُسِهِمْ یَمْهَدُونَ (۴۴)

کسی که کافر شود، کفرش به ضرر خودش خواهد بود و کسی که عمل صالح کند، پس به نفع خودشان آن را آماده ساخته اند. (۴۴)

لِیَجْزِیَ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِن فَضْلِهِ ۚ إِنَّهُ لَا یُحِبُّ الْکَافِرِینَ (۴۵)

برای آنکه کسانی که ایمان آورده اند و اعمال شایسته کرده اند، خدا از فضل خودش به آنها جزا بدهد. حتما خدا کافران را دوست نمی دارد. (۴۵)

برداشت از آیات ۴۵ – ۴۴

سپاس خدا

سالک الی اللّه نباید کفر و ناسپاسی داشته باشد زیرا به ضرر خود او خواهد بود و خدای تعالی کفار و ناسپاسان را دوست نمی دارد.

«فوائد باد»

وَمِنْ آیَاتِهِ أَن یُرْسِلَ الرِّیَاحَ مُبَشِّرَاتٍ وَلِیُذِیقَکُم مِّن رَّحْمَتِهِ وَلِتَجْرِیَ الْفُلْکُ بِأَمْرِهِ وَلِتَبْتَغُوا مِن فَضْلِهِ وَلَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ (۴۶)

و از نشانه های خدا این است که بادها را بشارت دهنده می فرستد و برای اینکه از رحمت خودش به شما بچشاند و به خاطر اینکه به فرمان او کشتی حرکت کند و به خاطر اینکه شما از فضل او بهره مند گردید و به خاطر اینکه شما تشکر کنید. (۴۶)

«انتقام خدا از گناهکاران»

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا مِن قَبْلِکَ رُسُلًا إِلَىٰ قَوْمِهِمْ فَجَاءُوهُم بِالْبَیِّنَاتِ فَانتَقَمْنَا مِنَ الَّذِینَ أَجْرَمُوا ۖ وَکَانَ حَقًّا عَلَیْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِینَ (۴۷)

و قطعا ما قبل از تو پیامبرانی به طرف قومشان فرستادیم. پس آنها با نشانه هائی به سوی قومشان رفتند. پس ما از کسانی که گناه کردند انتقام گرفتیم و یاری مؤمنان حقّی است که بر عهده ما خواهد بود. (۴۷)

«تشکیل ابر در آسمان»

اللَّهُ الَّذِی یُرْسِلُ الرِّیَاحَ فَتُثِیرُ سَحَابًا فَیَبْسُطُهُ فِی السَّمَاءِ کَیْفَ یَشَاءُ وَیَجْعَلُهُ کِسَفًا فَتَرَى الْوَدْقَ یَخْرُجُ مِنْ خِلَالِهِ ۖ فَإِذَا أَصَابَ بِهِ مَن یَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ إِذَا هُمْ یَسْتَبْشِرُونَ (۴۸)

خدا آن کسی است که بادها را می فرستد تا ابرها را به حرکت درآورند. پس آنها را در آسمان هر طور بخواهد، پهن و متراکم می کند. پس دانه های باران را می بینی که از لابلای ابرها خارج می شوند. پس آن باران را ناگهان به کسی که از بندگانش بخواهد، می فرستد. آنها یک دفعه خوشحال می شوند. (۴۸)

وَإِن کَانُوا مِن قَبْلِ أَن یُنَزَّلَ عَلَیْهِم مِّن قَبْلِهِ لَمُبْلِسِینَ (۴۹)

و اگر چه قبل از نازل شدن آن باران بر آنها، مأیوس بودند. (۴۹)

فَانظُرْ إِلَىٰ آثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ کَیْفَ یُحْیِی الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا ۚ إِنَّ ذَٰلِکَ لَمُحْیِی الْمَوْتَىٰ ۖ وَهُوَ عَلَىٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ (۵۰)

پس نگاه کن به آثار رحمت خدا که چگونه زمین را بعد از مردنش، زنده می کند. قطعا خدا این چنین زنده کننده مردگان است و او بر هر چیزی قدرت دارد. (۵۰)

وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِیحًا فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَّظَلُّوا مِن بَعْدِهِ یَکْفُرُونَ (۵۱)

و اگر ما بادی را بفرستیم که آنها ببینند زراعتشان زرد شده، بعد از آن راه کفر را در پیش می گیرند. (۵۱)

«مرده ها نمی شنوند»

فَإِنَّکَ لَا تُسْمِعُ الْمَوْتَىٰ وَلَا تُسْمِعُ الصُّمَّ الدُّعَاءَ إِذَا وَلَّوْا مُدْبِرِینَ (۵۲)

پس حتما تو نمی توانی به مرده ها صدائی را بشنوانی و همچنین نمی توانی خواندنت را وقتی که کرها پشت می کنند و می روند، بشنوانی. (۵۲)

وَمَا أَنتَ بِهَادِ الْعُمْیِ عَن ضَلَالَتِهِمْ ۖ إِن تُسْمِعُ إِلَّا مَن یُؤْمِنُ بِآیَاتِنَا فَهُم مُّسْلِمُونَ (۵۳)

و تو این چنین نیستی که بتوانی کورها را از گمراهیشان هدایت کنی. تو سخنت را جز به کسی که ایمان به آیات ما آورده و آنها مسلمانانند، نمی توانی بشنوانی.(۵۳)

برداشت از آیات ۵۳ – ۵۲

غفلت از حقایق

سالک الی اللّه باید بکوشد غفلتی از حقایق نداشته باشد والا ممکن است روحش بمیرد و دیگر قابل هدایت نباشد.

«اشاره به ضعف و قدرت انسان»

اللَّهُ الَّذِی خَلَقَکُم مِّن ضَعْفٍ ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ ضَعْفٍ قُوَّهً ثُمَّ جَعَلَ مِن بَعْدِ قُوَّهٍ ضَعْفًا وَشَیْبَهً ۚ یَخْلُقُ مَا یَشَاءُ ۖ وَهُوَ الْعَلِیمُ الْقَدِیرُ (۵۴)

خدا آن کسی است که شما را از ضعف خلق فرمود، سپس بعد از ضعف قدرتی قرار داد، سپس بعد از قدرت ضعف و پیری را قرار داده است. آنچه را بخواهد، خلق می کند و او دانای توانائی است. (۵۴)

«عالم برزخ بر گناهکاران زود می گذرد»

وَیَوْمَ تَقُومُ السَّاعَهُ یُقْسِمُ الْمُجْرِمُونَ مَا لَبِثُوا غَیْرَ سَاعَهٍ ۚ کَذَٰلِکَ کَانُوا یُؤْفَکُونَ (۵۵)

و روزی که ساعت قیامت برپا شود، گناهکاران قسم می خورند که جز ساعتی (در عالم برزخ) نمانده اند. این چنین برگردانده می شوند. (۵۵)

وَقَالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَالْإِیمَانَ لَقَدْ لَبِثْتُمْ فِی کِتَابِ اللَّهِ إِلَىٰ یَوْمِ الْبَعْثِ ۖ فَهَٰذَا یَوْمُ الْبَعْثِ وَلَٰکِنَّکُمْ کُنتُمْ لَا تَعْلَمُونَ (۵۶)

و کسانی که علم و ایمان به آنها داده شده، می گویند که قطعا شما در دستور نوشته خدا تا روز قیامت مانده اید. امروز روز قیامت است ولی شما این چنین بودید که نمی دانستید. (۵۶)

فَیَوْمَئِذٍ لَّا یَنفَعُ الَّذِینَ ظَلَمُوا مَعْذِرَتُهُمْ وَلَا هُمْ یُسْتَعْتَبُونَ (۵۷)

پس آن روز معذرت خواهی ستمکاران برای آنها نفعی ندارد و توبه آنها قبول نخواهد شد. (۵۷)

«و از هرگونه مثلی در این قرآن زده شده است»

وَلَقَدْ ضَرَبْنَا لِلنَّاسِ فِی هَٰذَا الْقُرْآنِ مِن کُلِّ مَثَلٍ ۚ وَلَئِن جِئْتَهُم بِآیَهٍ لَّیَقُولَنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا إِنْ أَنتُمْ إِلَّا مُبْطِلُونَ (۵۸)

و قطعا ما برای مردم در این قرآن از هرگونه مثلی زده ایم و اگر برای آنها آیه ای بیاوری، حتما کسانی که کافرند، می گویند: شما جز اهل باطل چیزی نیستید.(۵۸)

کَذَٰلِکَ یَطْبَعُ اللَّهُ عَلَىٰ قُلُوبِ الَّذِینَ لَا یَعْلَمُونَ (۵۹)

این چنین خدا بر دلهای کسانی که نمی دانند، مُهر می زند. (۵۹)

برداشت از آیات ۵۹ – ۵۸

مثلهای قرآن

سالک الی اللّه باید بداند که قرآن مثلهایی برای او زده است و با آنها لجاجت نکند و از آنها پند بگیرد. زیرا اگر این چنین نباشد، دریچه قلبش به سوی حقایق بسته می شود و از علوم الهی استفاده نمی کند.

فَاصْبِرْ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ ۖ وَلَا یَسْتَخِفَّنَّکَ الَّذِینَ لَا یُوقِنُونَ(۶۰)

پس صبر کن. حتما وعده خدا حقّ است و کسانی که یقین ندارند، تو را سبک نکنند. (۶۰)

برداشت از آیه ۶۰

صبر

سالک الی اللّه باید برای رسیدن به وعده های الهی صبور و بردبار باشد و اگر مورد مسخره و سبکی کفار قرار گرفت از پا در نیاید.

0 پاسخ

پاسخ دهید

میخواهید به بحث بپیوندید؟
مشارکت رایگان.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *